Voorbeeld

Dit is een voorbeeld op basis van een fictieve klantcase.

Zo klinkt jouw Beeldspraak.

Een fotograaf vertelde over één klant. Beeldspraak legde het verhaal naast alles wat die klant zei, wilde en meenam. Dit is wat eruit kwam.

Je klant kwam binnen met

"Ik ben niet fotogeniek. Ik wil eerst nog tien kilo afvallen voordat ik voor de camera durf."

Maar het verlangen ging naar

Weer zichzelf durven zien. Niet dunner, niet jonger, gewoon aanwezig zijn in het verhaal van haar gezin.

Waarom dit het moment was

Haar oudste dochter vroeg waarom er zo weinig foto's van haar mama waren. Die vraag bleef hangen en werd de reden om alsnog te boeken.

Het moment waarop iets verschoof

Halverwege de shoot begon ze zachtjes te lachen om zichzelf. "Dit had ik niet verwacht, dat het zo rustig zou voelen."

Wat de klant mee naar huis nam

Een portret op de werkkamer. Nieuwe profielfoto's. En het gevoel dat ze niet langer wachtte tot ze er goed genoeg uitzag om vastgelegd te worden.

Waarom de klant jou koos

Bij jou hoefde ze niets te bewijzen. Andere fotografen voelden als een sollicitatie; bij jou voelde het als een gesprek.

Wat jij dus eigenlijk verkoopt

Toestemming om zichzelf te zien zoals de mensen om haar heen haar al lang zien. De foto's zijn het bewijs; de ervaring is wat ze werkelijk kwam halen.

De kernboodschap

Je bent niet gekomen voor mooie foto's. Je bent gekomen voor toestemming om jezelf te zien zoals je kinderen je al lang zien.

Eén Instagram-post

Vanuit dezelfde kernboodschap, in de stem van de fotograaf.

Ze had de intake al drie keer verzet. Eerst omdat het rooster krap was, daarna omdat ze dacht dat ze eerst nog moest afvallen, en de derde keer omdat ze zichzelf simpelweg niet durfde te zien. "Ik ben niet fotogeniek," schreef ze. "Ik wil eerst nog tien kilo kwijt." Ik herken dat. Niet het gewicht, maar het uitstel. Het idee dat je eerst ergens moet aankomen voordat je mag bestaan op een foto. Wat haar uiteindelijk over de streep trok, was geen aanbieding. Het was haar oudste dochter, die op een avond vroeg waarom er zo weinig foto's van haar mama waren. Die vraag bleef hangen. Niet als verwijt, maar als een zachte herinnering dat ze er wel degelijk toe deed. De shoot zelf begon stil. Ze keek naar de camera alsof die iets van haar eiste. Maar halverwege, toen ze even niet meer aan het resultaat dacht, begon ze te lachen om zichzelf. Om de pose die ze dacht te moeten aannemen. Om het idee dat ze iemand anders moest zijn. Bij het zien van de beelden werd het stil. "Ben ik dit?" "Zo zien mijn kinderen me dus." Ze kwam voor foto's. Ze ging naar huis met toestemming om zichzelf te zien zoals ze werkelijk is. Een portret op de werkkamer. Nieuwe profielfoto's. Het besef dat ze niet hoefde te wachten tot ze er goed genoeg uitzag. Dat is waar mijn werk over gaat. En als je dit leest en denkt "ik wacht ook al maanden op het juiste moment": dat moment komt niet vanzelf. Ik maak er ruimte voor.

Klaar om je eigen Beeldspraak te maken?

Eén klantverhaal invullen duurt ongeveer een kwartier. Daarna heb jij je kernboodschap en je eerste marketingteksten.